اسم  داستان :کلاغ

مادر بزرگم در تمام سال های عمرش در اصفهان برای خودش یک موش کور بود .توی نصرآباد که هنوزم مردم اونا رو از اصفهانی های اصیل جدا میدونن{ولی...}نانوایی داشت.از شغلش که بگذریم زن قد بلند و هیکل درشتی بود . و وزنش حدود 95/90 کیلو بود .تخصصش کشتن شپشهای پیراهن های ما بود.با اینکه اون موقع هیچ حمومی توی خونه ها نبود,ولی کمتر به خارش می افتادیم ,چون هر روز صبح باید پیرهن ها مونو در می آوردیم  و سر هامونو می تکوندیم تو تنور .

مادر بزرگ من البته یک نانوای حرفه ای نبود ولی می گن شهرت و اسم و رسمش به خارج از اصفهان رسیده بود .و همه از قصه هایی که تعریف می کرد حرف می زدند.تا زنده بود همه ی مردمی که می شناختنش و یه جورایی با هاش سر و کله می زدند مثل هوا تو مشتش بودند.

وقتی از شهر اومدن برای تلفن کشی ,اولین جایی رو که درست کردند و تلفن بهش دادند ,مادربزرگ من بود چون هر روز مسئول قبرستون زنگ می زد به مادر بزرگ و باهاش حرف می زد .البته من میتونم حرف زدن مادر بزرگم رو با مسئول قبرستون تصور کنم.((خب حاجی اون بچه ولگرده که تازگی  ها آوردیش تو قبرستون بغل دستت کار کنه ,چطوریه؟خوبه؟خوب اگه تونستم حتما" می یام ببینمش که بهت بگم بدردت میخوره یا نه؟))

مادر بزرگ یه خونه داشت که وسطش یه حوض گنده داشت و بعد دور تا دورش اتاق بود. شیشه هاش رنگی بود و وقتی نور آفتاب می افتاد توی شیشه ها انگار دنیا توی چشمت رنگ و وارنگ میشد .توی حیاط کلی درختای بلند بود که وقتی سرت رو بالا می بردی تا آسمونو از زیرش نگاه کنی ,چیزی به غیر از شاخ و برگ درختا نمی دیدی !

دیوار های دور حیاط کاهگلی و کوتاه بود و هر کسی به راحتی می تونست داخل حیاط بشه و سرک بکشه .زهرا همیشه پدر و اجداد کسی رو که این ساختمونو ساخته بود نفرین میکرد .البته اون نفرین کردن رو از مادر بزرگ یاد گرفته بود .مادر بزرگ می گفت نفرین خیلی مهمه اگه درست باشه می گیره و اگه نباشه کلاغ می شی !زهرا همان دختری بود که مادر بزرگ اون رو بزرگ کرده بود.مادر بزرگ خیلی دوسش داشت می گفت نماز می خونه .و حالا بیش از 25 سال بود که با مادر بزرگ زندگی میکرد .و طریقه ی اومدنش به خونه ی مادر بزرگ این طوری بود که: بعد از اینکه پدر بزرگ مرده بود یا کشته شده بود یا خودکشی کرده بود یا...یک روز دختر با موهای طلایی اومده بود دم در خونه و در زده بود .و مادر بزرگ هم اون رو برده بود خونه.دختر معلوم نبود از کجا اومده بود و تو چه کشوری بزرگ شده بود که لب به غذاهای مادر بزرگ نمیزد و با دست به مادربزرگ می فهماند که چه باید درست کند تا او بدهد به گربه های توی ده.

پدر بزرگم یک مسلمان واقعی بود و علاقه ی زیادی به کلاغها داشت و در زمان رضا خان حکومت اسلام ناب محمدی را پیش بینی کرده بود ,ولی خودش نتونست از نتیجه ی این پیش گویی لذت ببره چون توی مسجد وقتی برای مولودی توی صورت خودش می زد و شادی می کرد ,سکته کردوزمینه اش آمده شد تا توی رختخواب پیش مادر بزرگ آخرین سکته رو هم بزنه و همسایه ها به خاطره اینکه خیلی پدر بزرگم رو دوست داشتن می گفتن کشتنش وگرنه خدا به آدمای دوست داشتنی بیشتر عمر می ده تا بیشتر به مردم کمک کنن.از وسایل پدر بزرگ هر چی مونده بود رو مادر بزرگ داده بود به گدا هایی که می اومدن دم در خونه, می گفت ((شگون نداره)).فقط یه کت از وسایله پدر بزرگ مونده بود که مادر بزرگ همیشه قبل از اینکه بره نانوایی آن کت رو آهسته روی دوش پدر بزرگ می نداخت و...وحالا من مثل پدر بزرگم شدم که حتما"باید کسی بیاد و کمکم کنه تا لباسم رو بپوشم .البته تنها شباهت من با اون خدا بیامرز ,اینه که من به مجلس های مولودی و عزا نمی رم ولی اون به این مجالس میرفته و توی یکی از همین مجالس بوده که بهش الهام می شه,در آینده اسلام ناب محمدی روی کار می یاد .اصلا" خجالت آور بود که حکومت اسلامی بدون پدر بزرگ شروع می شد.اما اگر اون می تونست کمی کمتر توی مجالس به قلبش فشار بیاره ,حتما" چند سال دیگه عمر می کرد و آنچه رو پیش بینی کرده می دید.

توی حیاط خونه ی مادربزرگ ,وسط حوض یک فرو رفتگی بوجود آمده بود که عمق بسیار زیادی  داشت و این گودی این گونه بوجود آمده بود:صبح کله ی سحر که میشد ,کلاغها غار غار می کردند و روی شاخه های درختها می نشستند و مدام غار غار می کردند .برگ درختها هم عادت کردندکه توی حیاط و کف حوض حیاط بریزند...وکلاغها در این حین و بین عادت  داشتند بیایندتوی حیاط ومدام غار غار کنند,زهرا تنفر خاصی نسبت به  کلاغها و غار غارشان داشت برای همین هر روز صبح جوجه گنجشک ها را با تیر کمان کوچکش می زد وهمشان را زخمی کرده و روی زمین می نداخت,تا کلاغها به نوبت بیایند و جوجه گنجشک های زخمی را با ولع تمام  نوش جان کنند .وبعد نقشه بکشند و گفتگو کنند  که عصر هم بیایند توی حیاط و همین طور غار غار کنند تا دوباره زهرا برایشان طعمه بگذارد.تعدادشان زیاد شده بود و هر روز کلاغهای جدیدی به کلاغهای قبلی اضافه میشد .و زهرا طلا جمع می کرد و وسط حیاط می گذاشت تا کلاغها بردارند.

حدود 7-8 سال بعد بود که مادربزرگ صحنه ی بلند شدن دسته جمعی کلاغها را مناسب دیده بود که از آن توی قصه هایش استفاده کندو برای همین بود که لقب مادر قصه نیسی نوین رو بهش دادند.البته خودش زیاد موافق این عنوان نبود ,چون می گفت تحولی که اون بوجود آورده خیلی بیشتر از این چیزا بود .

حدود 10 -11 سال بعد بود که وقتی زهرا داشت به کلاغها غذا می داد و مثل مراسم شکرگزاری جلوی کلاغها خم و راست می شدو یه سری ورد را زیر زبانش زمزمه میکرد ,مادربزرگ به زهرا گفت ((همه کفتر بزرگ میکنن ولی تو ...))

 زهرا هم دو دستش رو در هم گره زد و با تمام نیرو گفت ((کلاغها به من خبر میدن ))و بعد که دهن مادر بزرگ از تعجب بسته شده بود.گفت ((آخه چه طوری؟))وزهرا چشمهاشو بست ,مثل کسی که بخواد تمرکز بگیره , برای مادربزرگ  تشریح کرد که: (( یک کلاغ وقتی 3 بار غار غار میکنه یعنی عروسیه  و وقتی می گه غار غار غور یعنی  عزاست و وقتی بگه غور غار غا ر یعنی...))

                                                               ...................

آخرین چیزی که قبل از خراب شدن خانه ی مادر بزرگ یادم می آید اینست که یک نفر که احتمالا"کلر می تواند باشد {کلر هم نوه ی مادر بزرگ من است که البته مادر بزرگم یک نوه بیشتر نداشت}توی حیاط خانه ی مادر بزرگ آمد و مجسمه های کلاغی را که مادر بزرگش کمک زهرا درست کرده بود,برداشت و کلاغهایی را که روی زمین نشسته بودند را گرفت و توی قفس کرد . این طور که از ظاهر امر بر میآید هر روز کلاغها را توی هوای آزاد می برد تا بگویند :غار غار غار غارغور....